Do dziś nie wiem co wtedy można było zrobić,
przecież widz nie wie gdzie jest włącznik
i wyłącznik. I zaczęło się w miarę spokojnie.

To było we wrocławskim Teatrze Polskim. Japońska
trupa obiecała happening i chyba 1100 luda
wypełniającego parter i balkon niczego innego
nie chciało. Smukłe postacie, całe pokryte czernią,
a było ich chyba siedem, rozproszyły się po
widowni i coś się zaczęło dziać. Ale trudno było
zrozumieć akcję, raz był wrzask tu, a raz tam,
a światło powoli zanikało.

Wreszcie w środku widowni jakaś akcja nabrała mocy,
ale na pełne zrozumienie treści trzeba było czekać
do następnego dnia, gdy gazety wyjaśniły: jeden
z twórczych aktorów siadł na widzu płci żeńskiej
i zaczął sprawdzać różnice między biustem polskim
a japońskim. Sprawnie porwał kobiecie bluzkę,
pozbawił ją biustonosza i może zadowoliłby się tylko
piersią, ale ta pani nie miała zgodliwego charakteru
Japonki. Artysta uznał za właściwe zniknąć z sali.
Milicja przybyła szybko ale go nie odnalazła. A może
i odnalazła, ale on mówił, że to nie on i na dobitkę
mówił po japońsku.

Przypomniało mi się to gdy myślałem o dziwnych
sztukach granych w Kraju w bardzo stonowanym
świetle i chciałem zapytać: proszę państwa, czy
ktoś mógłby dotrzeć w Polsce do kontaktu zanim ci
artyści doprowadzą do prawdziwej tragedii?