Głupoty w soboty są jak misie w oleju:
Nie wiadomo skąd się biorą, ale zawsze tam włażą.


Gdy powiedziałem, że wdam się w blogowanie,
Mme Chose oznajmiła: „ale soboty są moje!”
„Dlaczego?” – zdziwiłem się. „Bo mam wiele
do powiedzenia” – uprzejmie mnie powiadomiła.

Policzyłem sobie szybko ile jest sobót w tygodniu
i pomyślałem, że jeśli raz na siedem przekażę coś od
Rzeczy to i tak wyjdę na swoje.

Nie musiałem jej powiadamiać o kończeniu się piątku,
bo gdy zamykałem Ostatnią Ważną Kałapućkę,
Mme Chose już mi właziła do ucha.

„Powiem ci coś” usłyszałem zdanie w trybie
oznajmującym. „Uniform trees shift to subtractions.”

Utrafiła w moją Sferę Kompleksów, więc przyjąłem to
w milczeniu. Po paru minutach usłyszałem jej głos:
„Frenetic substitutions from Torah.” Na pierwszy
rzut ucha brakowało mi tu czasownika, ale
przyzwyczaiłem się, że gdy tyczy się Ksiąg lepiej nie
kłócić się o czasownik ani o rodzajnik. Pokiwałem głową.
Wkrótce usłyszałem inną nowinkę: „Sheriff's
contribution: utmost tear.”

Postanowiłem zareagować. „Madame, ça veut dire quoi?”
W jej głosie odczułem jakieś wahanie, ale postawiła
na prawdomówność. „Znalazłam taki fajny program od
anagramów i wstawiłam do niego zdanie Truth is free
but information costs. Czyż to nie jest piękne? Mamy
teraz o czym mówić przez milion sobót!”

„No nie", zaprotestowałem „to miało być od rzeczy
a nie od rzeczy z komputera. Ja nie będę żył wiecznie.
I w soboty mam komputerową wysypkę.”

„Dobrze, to ja wrócę w następną sobotę z czym innym.”
– obiecała.

Wierzę w to, bo znam moje soboty.