Rodzina przykazuje, kierowca siada i wiezie do kina.
Nie jest zresztą złym pomysłem zamiana 17-calowego
ekranu na 17-metrowy. Postęp i pop-corn. Przynajmniej
tak pisze na sztywnych kartonikach mogących pomieścić
kilo chleba. Opakowanie śliczne, mniej atrakcyjna łapa
sprzedawcy wpychana do środka choć przed chwilką
trzymała banknot. Po wyjściu z szoku rodzina dyskutuje
co robić. Kierowca czyli ja mówi, żeby jeść.

Kierowcy przypomina się nagle, ale nic głośno nie mówi,
jak w Łebie znajome szły chodnikiem i jadły niemyte
czereśnie. Idący z boku mali chłopcy zaczepili: „co wy,
jecie niemyte?” Postanowiły być sympatyczne:
„a może my nie wierzymy w bakterie?” Odpowiedź była
nieoczekiwana: „a wierzycie w plemniki?”

Chłopcy zapewne jeszcze nie mieli samodzielnej produkcji
plemników ale ich wiedza o świecie zapadła dziewczynom
w pamięć.

„Czemu tata się uśmiecha?” – docieka rodzina.
Kierowca ukrywa prawdę o plemniku, który uczepił mu
się jakiegoś neuronu i opowiada jak będzie gruby jak
zje te dwa kartoniki z „pipoką”. Bo to tu jest
problem, gdyby czytało się „popcorn”, sprzedawca
byłby bardziej higieniczny. Ale jeśli to się nazywa
„pipoca” to nie ma rady, sprzedaż musi być „avacalhada”
czyli zakrowiona.