Zamiar był prosty: w ciągu tygodnia staram się panować
nad słowami, za to w sobotę poddaję się ich wybrykom
i kontroluję ich ilość, ale nie zawartość. Nie wiedziałem,
że mój Premier nie tyle przejmie, co raczej wyrwie mi
gadanie od rzeczy i będę musiał w sobotę zająć się na
serio jego twórczością.

W rozmowie niestety odtworzonej drukiem oświadczył on:

Radosława Sikorskiego [...] znam [...] od kilkunastu lat i wedle tej
zasady powinien być nadal ministrem. A nie jest i przecież państwo nie
wiecie tak naprawdę, dlaczego on odszedł.

Nie wiemy.

No i się nie dowiecie. Są po prostu sprawy, o których nie wolno mówić.
Ja wiem o różnych rzeczach, o których państwo nie wiecie, i odwrotnie.
Nikt nie wie wszystkiego.

Dotychczas przez chwilkę nie podejrzewałem go (ani
tego drugiego pana), by słyszał o wartości dyskrecji. Ci
panowie ilością intryg, wypapleń i zezwoleń na publiczne
donosy wyrobili stuletnią kwotę. A teraz wyskoczył z tą
kosmiczną bzdurą o poziomach wiedzy.

Jest pilną sprawą powiadomienie go, że jest urzędnikiem
państwowym - waga tego urzędu nic tu nie zmienia.
Jasne, że w każdej instytucji są poziomy dostępu do
informacji i biada krajowi, w którym (jak właśnie w Polsce)
delikatne dane krążą wśród przynośników (to taki
rodzaj dziennikarza, co bierze u władzy i oddaje swemu
naczelnemu) jak spamy o przedłużaczach penisa. MON nie
może być otwarty dla naszych druziej i bywszych wragow.
Ale musi być grupa wysokich urzędników, oddalona od
partyjnych pis-lepków i poszerzonego grona szwagrów,
która doskonale wie co i dlaczego, nawet jeśli tego nie
aprobują. Dziennikarzom zbrakło zainteresowania czy
są w tym społeczeństwie osoby niezwiązane z klanem
Kaczyńskich, które wiedzą o „różnych rzeczach”.

Gdy takich osób brak, z czasem staje się konieczne
uzyskiwanie wszelkich informacji w drodze sądowej.
A może i redukowanie emerytury oraz degradacja
do prostego gońca.